De belangrijkste materialen die worden gebruikt bij de restauratie van tandheelkundige implantaten zijn onder meer puur titanium, titaniumlegeringen, titanium-zirkoniumlegeringen, zirkoniumoxide-keramiek en polymeermaterialen. Deze materialen worden veel gebruikt bij klinische implantaatrestauratie vanwege hun uitstekende biocompatibiliteit, mechanische sterkte en stabiliteit op lange termijn.
1. Zuiver titanium
Uitstekende biocompatibiliteit, waardoor een stabiele osseo-integratie met menselijk botweefsel ontstaat, wat resulteert in extreem lage afstotingspercentages.
Hoge corrosieweerstand, verslechtert niet gemakkelijk in de mond gedurende lange perioden, geschikt voor de meeste patiënten met ontbrekende tanden.
Matige mechanische sterkte, geschikt voor personen met een goede botkwaliteit, vooral voor restauraties van één of volledige-mond.
Heeft minimale interferentie met beeldvormende onderzoeken (zoals CT en MRI), waardoor postoperatieve evaluatie wordt vergemakkelijkt.
2. Titaniumlegering
Gebaseerd op puur titanium met de toevoeging van elementen zoals aluminium en vanadium, zijn de sterkte en weerstand tegen vermoeidheid aanzienlijk verbeterd, waardoor het geschikt is voor restauraties in het posterieure gebied die hoge occlusale krachten ondergaan.
De elastische modulus ligt dichter bij die van natuurlijke tandwortels, waardoor de spanning wordt verdeeld en het risico op omliggende botresorptie wordt verminderd.
Het meest voorkomende type is Ti-6Al-4V-titanium, gebruikt in materialen zoals ICX-implantaten, dat een hogere sterkte heeft dan traditioneel Ti-4-titanium.
De nadelen zijn dat een zeer klein aantal mensen gevoelig kan zijn voor de samenstelling van de legering, en dat het oppervlaktebehandelingsproces een hogere nauwkeurigheid vereist.
3. Titanium-Zirkoniumlegering: De treksterkte en corrosieweerstand zijn superieur aan die van puur titanium en gewone titaniumlegeringen, waardoor het geschikt is voor patiënten die een hoge materiaalsterkte vereisen.
Het maakt de vervaardiging van fijnere implantaten mogelijk, geschikt voor gevallen met smalle alveolaire randen, waardoor de noodzaak voor botvergrotingschirurgie wordt verminderd.
De microstructuur van het oppervlak bevordert een snelle botgenezing, verkort de behandelingscyclus en presteert uitstekend bij esthetische restauraties.
